ضرورت اصول ساختمان سازی

ايران با داشتن حدود يک درصد جمعيت جهان حدود 4٪ انرژي کل جهان را مصرف مي­کند! بخش خانگي با مصرف بيش از 40٪ از کل انرژي مصرفي کشور بالاترين سهم را در ميان ساير بخش­هاي اقتصادي به خود اختصاص داده است. از طرفي بزرگترين سهم هدررفت انرژي در کشور مربوط به ساختمان­ها مي­باشد. ساختمان­هايي که عمر آنها کوتاه، کيفيت­شان کم و مقاومت آنها نامشخص است. تاريخچه صنعتي­سازي در کشور نشان داده که بکارگيري روش­هاي سنتي ساخت، کمبود نيروهاي ماهر، ضعف مديريت پروژه، ارتباط ضعيف بين مراکز قانون­گذار و سازندگان و کمبود مقررات در صنعت ساخت و ساز باعث شده تا اين صنعت با کمبودهايي در بخش مسکن و کيفيت نامناسب آن در توليد مواجه باشد. نتيجه آنچه تاکنون در اين خصوص  انجام پذيرفته توليد ساختمان­هاي غير مقاوم است با هدر رفتن بيش از حد انرژي، تخریب محیط زیست و اتلاف مصالح و هزينه میباشد. به همين دليل با توجه به عبور کشورهای توسعه یافته از چنین مقطع مشابهی، رو آوردن به رويکردهاي مبتني بر اصول توسعه پايدار در ساختمان ضروری بنظر می­رسد. بکارگیری این اصول در صنعت ساختمان کشورهای توسعه یافته منجر به نوعی ساختمان سازی شده است که به نام ساختمان­سازی پایدار یا Sustainable Construction  مشهور می­باشد. این راهی است که در آن ضمن آسیب کمتر به منابع، از طریق استفاده از مصالح تجدید پذیر، کنترل انرژی و لحاظ نمودن مؤلفه­های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی می­توان به گونه­ای خروجی رسید که به آن ساختمان پایدار Sustainable Building  می­گویند و این راهی است که کشور ما نیز با توجه به بافت اجتماعی، اقتصادی آن ناگزیر از انجام آن است.